پناهم ده

 

آدم نشدم خدیا

اما برگشتم

مثل همیشه باز هم 

پناهم ده ....

 

خدایا، سه خصلت مرا از سؤال به درگاهت منع مى ‏کند و یک خصلت مرا به آن وا مى ‏دارد.
امرى که به آن فرمان دادى و من در انجام آن درنگ کردم و نهی ى که از آن جلوگیرى کردى و من به سوى آن شتافتم و نعمتى که به من ارزانى داشتى و من در سپاسگزاری اش کوتاهى نمودم ، مرا (از سؤال به درگاهت) باز مى ‏دارد.
و فضل و احسان تو بر کسى که رو به سوى تو کرده و با گمان نیک به سوى تو آمده است مرا به سؤال از درگاهت وا مى ‏دارد.

زیرا ، همه احسان‏ هاى تو ، بخشش و تفضل است و همه نعمت هاى تو ابتدایى است. پس اینک ، اى خداى من ، من به درگاه گرامى تو بسان فرمانبردار خوار ایستاده‏ ام و با شرمندگى همچون محتاج عیال‏ مند در خواست مى ‏کنم.
اعتراف مى ‏کنم به اینکه جز با خوددارى از معصیت تو در هنگام احسانت ، تسلیم تو نشده ‏ام و در هیچ حالى بدون منت و احسان تو نبوده ‏ام. پس اى پروردگار من ، آیا اقرار من در پیشگاه تو به بدى آنچه انجام داده ‏ام ، سودى خواهد بخشید ؟ و آیا اعتراف من در درگاهت به زشتى آنچه مرتکب شده ‏ام نجاتم خواهد داد ؟

یا آنکه در این مقام دشمنى خود را برایم فرض کرده ‏اى ؟ یا هنگام دعاى من ، دشمنى تو همراه من بوده است ؟
پاک و منزهى ، هرگز از تو نومید نمى ‏شوم و حال آنکه تو در توبه را برویم گشوده ‏اى ، بلکه مى ‏گویم ؛ گفتار بنده خوارى که به خود ستم کرده و حرمت پروردگارش را کم شمرده است. بنده ‏اى که گناهانش بزرگ و رو به فزونى است و روزگارش به او پشت کرده و از او بر گشته است. سرانجام ببیند زمان کار گذشته و عمر به پایان رسیده و یقین کند که در برابر تو چاره ‏اى ندارد و گریزگاهى برایش نیست ، به وسیله توبه به تو رو آورد و توبه را براى تو خالص کند ، آنگاه با دلى پاک و پاکیزه به سوى تو بر خیزد و با صداى تغییر یافته به آرامى تو را بخواند. در حالى که براى تو تواضع کرده و سر فرود آورده، و سر به زیر افکنده و کج شده و ترس پاهایش را به لرزه انداخته و اشک چهره ‏اش را فرا گرفته است ، ترا چنین مى ‏خواند :

اى مهربانترین مهربانان و اى بخشنده ‏ترین که رحمت جویان همواره رو به سوى او دارند
و اى مهربانترین کسى که آمرزش خواهان گرد او در طوافند
و اى آنکه بخشش او از کیفرش بیشتر است و اى آنکه خشنودى او از خشمش افزونتر است.
و اى آنکه با گذشت نیک خویش ، سزاوار حمد و ثناى آفریدگان گردیده، و اى آنکه بندگانش را به پذیرفتن توبه عادت داده ،
و اى آنکه گناه و تباهى بندگان را با توبه اصلاح کرده و اى آنکه با کار اندک ایشان خشنود گشته
و اى آنکه کار اندک بندگان را پاداش فراوان داده
و اى آنکه اجابت دعاى ایشان را ضمانت کرده و اى آنکه از روى احسان خویش وعده پاداش نیک به بندگان را داده‏.

من گناهکارتر از آنکه معصیت تو کرده و او را آمرزیده ‏اى نیستم و نکوهیده ‏تر از کسى که به پیشگاه تو عذر تقصیر آورده و عذرش را پذیرفته ‏اى نیستم و ستمکارتر از کسى که به درگاه تو توبه کرده و به سوى او بازگشتى ، نیستم‏ در این مقام که هستم به سوى تو باز مى ‏گردم و توبه مى ‏کنم و توبه کسى که از کرده‏ هاى خود پشیمان است و از اندوخته‏ هاى خود بیمناک است و از آنچه در آن گرفتار شده شرمنده است‏.
مى ‏داند که بخشش گناه بزرگ براى تو کار سنگینى نیست و گذشت از معصیت فراوان بر تو دشوار نیست و تحمل جنایات زشت بر تو گران نمى ‏باشد و محبوبترین بندگان در پیشگاه تو کسى است که بر تو سر کشى نکند و از اصرار (بر گناه) اجتناب ورزد و همواره طلب آمرزش کند.
من در پیشگاه تو از سرکشى بیزارى مى ‏جویم و از اینکه (در گناه و سرکشى) اصرار کنم به تو پناه مى ‏برم و به خاطر کوتاهى و قصورى که روا داشتم از تو آمرزش مى ‏خواهم و بر کارهایى (عبادات و طاعات) که از انجام آن ناتوانم از تو یارى مى ‏طلبم.

پروردگارا بر محمد و آل او درود فرست، و آنچه از (حقوق) تو بر من واجب است بر من ببخش و از آنچه از جانب تو سزاوار آنم معافم دار و از آنچه زشت کاران از آن بیمناک اند پناهم ده ، زیرا تو مى ‏توانى ببخشى و آمرزش تو مورد امید است ، تو به گذشت ، شهرت دارى ، براى خواسته من ، غیر از تو هیچ پاسخى نیست و براى گناه من ، غیر از تو بخشنده ‏اى نیست. تو از همه عیبها پاک و دور هستى.
و من بر خودم جز از تو نمى ‏ترسم، زیرا تو شایسته آن هستى که از تو بترسند و سزاوار آن هستى که دیگران را ببخشایى ، بر محمد و آل محمد درود فرست و حاجتم را رواکن و خواسته‏ ام را برآور و گناهم را ببخش و مرا از ترس، ایمن گردان ، زیرا تو به هر چیز توانایى بر آوردن آنچه خواستم بر تو آسان است. دعایم را مستجاب کن اى پروردگار جهانیان.

 

"دعای دوازدهم صحیفه سجادیه"

/ 0 نظر / 2 بازدید